चार दशकांनी कोपरगावात गहिवरले डेक्स बेंंच;

चार दशकांनी कोपरगावात गहिवरले डेक्स बेंंच; १९८४-८५ आढाव विद्यालयाचे माजी विद्यार्थी भेटले एकमेकास; गेट टू गेदर संपन्न; सर्वच झाले भावूक दिला आठवणीना उजाळा

कोपरगाव { भारत रेघाटे }

कुणास ठावूक आपण परत ऐकमेकास भेटू अथवा नाही. कारण आपले जीवन, मार्ग नि वाटा वेगवेगळ्या होत्या. तब्बल ४० वर्षात स्वतःच्या आयुष्यातील सुख, दुःख, सोसले, भोगले, साहिले. आणि एक ऊर्मी जागृत झाली. जाणीव झाली त्या मैत्रीची. सोशल मीडियाच्या माध्यमातून ही सर्व मित्र मैत्रिणी एकत्र आली. आणि सुरू झाला जुन्या आठवणीचा प्रवास आणि सहवास. ती सर्व एकत्र येताच सर्वांना गहिवरून आले.

प्रांगणातल्या बहरलेल्या गुलमोहराच्या नाजूक अशा फुलानी स्वागतासाठी जणू सडा शिंपडला होता. शाळेत पाटीवर श्रीगणेशा शिकलो तो कार्यारंभ करण्यासाठी. गेट-टुगेदर कार्यक्रमाचा कार्यारंभ करण्यापूर्वी आता याच विद्यार्थ्याने श्री गणेशा करत कार्यक्रमाला सुरुवात केली. या मित्रांनी श्री गणेशाच पूजन केले. वर्ग बघून त्या डेक्स बेंचवर पुन्हा नव्याने एकत्र येत मनसोक्त गप्पा टप्पा झाल्या. याच डेक्स बेंचवर केलेला तो दहावीचा अभ्यास, सहवास, असा तब्बल ४० वर्षानंतर प्रवास जशाचा तसा स्मरला. माजी विद्यार्थी, मित्र, मैत्रिणी, एकमेकास भेटल्या.. गळाभेट घेत गहिवरले.

प्रसंग आहे कोपरगाव येथील नगरपालिकेच्या माधवराव कचेश्वर आढाव माध्यमाक व तांत्रिक विद्यालयातील. सर्व माजी विद्यार्थी ४० वर्षांनी एकत्र आलीत. या विद्यार्थ्यांचा स्नेह मेळावा शिर्डी समृद्धी मार्गा जवळील हॉटेल स्वस्तिक सांस्कृतिक हॉल मध्ये धमाल करत, मैत्रीचा, आणि स्नेह भोजनाचा स्वाद घेत सोहळा पार पडला. आठवणी सांगताना गहिवरले. काहींची परिस्थिती मध्यम तर काही गरीबी हलाखीच्या परिस्थितीत शिकले. ढिगळं लावलेली हाफ चड्डी आणि वडिलांच्या पायजम्याची केलेली पिशवी हेच त्यांचे दप्तर होते, भविष्य होते. या शाळेत जीवन शिवण्याचे धडे या विद्यार्थ्यांनी घतले ते भविष्याचा वेध घेण्यासाठी . कोणी शिक्षक, कोणी उद्योजक, कोणी डॉक्टर ,कोणी बेकरी व्यवसाय, कोणी सरकारी नोकरदार तर कोणी नगरपालिकेत तर कोणी रेल्वे खात्यात ,कोणी कंपनीचा सीईओ झाला कोणी शेतकरी तर कोणी राजकारणी बनला. यावेळी शालेय जीवनासह ४० वर्षातील घडलेल्या आठवणींना सर्वांनी उजाळा दिला, काहींनी आनंदाश्रुना वाट मोकळी करून दिली. तर काहींनी घडलो, बिघडलो याचा अनुभवही कथन केला इयत्ता आठवी आणि नववी अशा दोन बॅच होत्या. परंतु आम्ही दहावीला सर्व एकत्रित आलो. आमची एकच बॅच झाली. तब्बल ६१ विद्यार्थ्यां पैकी १५ मित्र आम्हाला सोडून गेले . त्यांचे स्मरण आम्हाला आवर्जून होत असते. त्यांच्या प्रती श्रध्दांजली वाहण्यात आली. बाकीच्या अनेक मित्र-मैत्रिणींचे अधून मधून भेटी गाठी होतच असतात. या कार्यक्रमाला तीस मित्रांनी हजेरी लावली. तर काही मित्र आजजही श्रमिक आहेत. म्हणूनच अशा श्रमदात्यांना जीवनातील एक अनोखा विरंगुळा म्हणून या कार्यक्रमात घेता